Renuka

सुर्यको प्रथम लाली बोकेर फेवातालको गर्भमा मुस्कुराइरहेको हुँदो हो माछापुच्छ्रे ! त्यही  माछापुच्छ्रेको आँगनीमा हामी हाम्रो जीवनको मुस्कान कुरिरहेका थियौं । २०६८ जेठ ७ गते बिहान १०:११ मा हाम्रो जीवनको उज्यालो बोकेर साहरा धरतीमा पदार्पण भइन । च्याँ च्याँ रोएको आवाज त पेन किल्लर पो हुँदोरहेछ  । कति सहजै १८ घन्टा लामो असह्य प्रसव व्यथा चट्टै भयो । आफ्नै शरीरबाट निस्किएको ,आफ्नै रगतले लतपतिएको ,आफ्नै मासुको टुक्राको ढुक्ढुकीलाई आफ्नै छातीमा लपक्क टाँसेपछिको आनन्द शब्दमा वर्णन हुँदैन । अहो ! ती कोमल अंगहरुलाई  नबिझाओस भनेर बिस्तारै सुमसुमाउँदै त्यो सानो निधारभरी सिङ्गो धरतीको माया बर्साउँदाको सुखानुभुती खै कुन वाक्यभित्र समेटिएला र !    भलै खुट्टाहरु भुँई टेकेर उभिन असमर्थ हुन ।आमा मन भने सन्तानलाई सुरक्षित धर्तीमा ल्याइसकेपछी   युद्ध जितेको सिपाहीको मुस्कान बोकेर सिङ्गो संसार परिक्रमा गर्दो रहेछ । म अब आमा ? जीवनमा एकसाथ गौरवान्वित , रोमान्चित ,अचम्मित र जिम्मेवारी बोधको मिश्रण । कति सुन्दर ! इन्द्रेणी जस्तै ।        ट्याक्सीको अगाडिको सिट्मा...

जायज र नाजायज शृङ्खला !                                                      रेणुका जि सी             सोमबार साँझ कपनको आकाशेधारा चौरमा खेल्दै गरेका बच्चाहरूले एउटी नवजात शिशुलाई बेवारिसे अवस्थामा भेटे । कार्टुनको बाकसमा रहेकी ४ / ५ दिनकी जस्ती ती   अबोध सुन्दर शिशुको तस्विर   हाम्रो   समाजको कुरुप   बिम्ब बोकेर   उभिएको जस्तो लाग्यो ।   घचघचाइरह्यो । घटनाको सत्यतथ्य कुरा जे भएपनि   यति त   अनुमान लगाउन सकिन्छ   कि सहज रुपमा   नै गर्भपतनको सुबिधा भैरहेको अहिलेको अवस्थामा यसरी शिशु भेटिनु गर्भको अन्त्य समयतिर आएर महिला माथि भएको धोकाको परिणाम हो । र बालगृह नजिकै शिशु भेटिनु भनेको बच्चा बालगृहमा सुरक्षित हुर्कियोस् भन्ने आमाको   चाहना हो ।       वेवारिशे रुपमा   को...

मौनताको लय बोल्न नजानेर पनि होइन बोल्न नसकेर पनि होइन  छाएको छ अजिब मौनता म वरिपरी आक्रोशको आगो ओकल्ने जिब्रो आगोलाई अक्षरमा उनेर आगो लेख्ने औँला यो माटोलाई रगत चढाएर  माटोकै सुगन्ध बाँड्नेहरुलाई सलाम गर्ने हात आशाको धरहरा ढलेकाहरुको मनको बीभत्स चित्र देख्ने आँखा जबर्जस्ती जिब्रो थुतिएकाहरुको बोल्न बाँकी करुणमिश्रित विद्रोही आवाज सुन्ने कान यी सबै सबै लकडाउनमा छन् र खोज्दै आफ्ना ओठहरुको सुर मौनताको लय भित्र चुपचाप चुपचाप छन्  मौन मौन छन्  तर मौन हुनु शान्त हुनु होइन रहेछ  म देख्दै छु  मेरो मनको एकान्तवासमा  मनकै बहाबलाई टक्क रोकेर  कसैको अभिमानको पर्खाल भत्काउन शक्ति सन्चय गर्दै अग्लिदै छ एउटा नदि म महशुस गर्दै छु बारबारका प्रहारहरुलाई छातीका गहिराइमा खाँदेर भित्रभित्रै बिद्रोहका लाभाहरु सल्काएर ज्वालामुखिको तयारी गरिरहेको   म भित्रको भुमिगत पहाडको उष्णता म तैरिरहेकी छु त्यो आन्ध्र महासागर माथि जहाँ पटक पटक भाला रोपेपछी मेरो घाइते स्वाभिमानबाट बगेका रगत र जबर्जस्ती खनाइएका विषाक्त विचारहरुको नदि मन्थन भैरहेका छन्  अनि पर्खिरहेकाे छ ...

यसोधरा ! रुँदै अन्धकारले   शीत झारेपछी उज्यालिदा रहेछन् दिनहरु र त्यसरिनै उज्यालिरहेका रहेछन्   भगवानहरु , मान्छेहरु   । यसोधरा ! तिमी त्यही अन्धकार बन्यौँ , भङ्ग गर्दै मातृसुखको असिम आनन्दलाई   थोपरेरे तिम्रो छातीमाथी वियोगका आँसु र अनुत्तरित कैयन   प्रश्नहरु   डुबाएर चुर्लुम्म दुखको गहिरो सागरमा दुखकै निर्वाण खातिर निस्किए   पिता र पतिको कर्तव्य देखि बिमुख   तिम्रो अर्धाङ्ग   र कहलिए महामानव तर तिमी त यसै विलायौ जसरी बिलाए घामको पहिलो झुल्कोसँगै कैयन शीतहरु । तिमी त यसै गुमनाम भयौ जसरी गुमनाम भइरहेकाछन बत्ती मुनिका समयहरु । यसोधरा ! इतिहास विचरी बनाउन उद्द्त छ तिमी र तिमीजस्तै कैयन अनुहारहरुलाई   गोमा , सती , सीता , राधा ,   वृन्दा , द्रौपदी , गान्धारी या   याे युगकी जसाेदाबैन   यस्ता अनगिन्ती  पात्र र चरित्रहरु   पटक पटक उभिरहन्छन् कैयन प्रश्न बोकेर   मेरो मथिङ्गलमा     यो क...